“Mijn valkuil is echt weglopen van mezelf, niet naar mijn eigen gevoel luisteren, mijn ongemak vermijden en bepaalde emoties niet toelaten. Ik ben inmiddels bewuster en signaleer het eerder. Vroeger had ik het niet door. Als ik te veel in contact wil staan met iedereen en mijn rust niet pak, raak ik het contact met mezelf en mijn thuisfront kwijt. Ik merk het nu eerder op als ik onrustig word, thuis kortaf reageer en drukker word in mijn gedrag.”
Vincent Latoel
Bokstherapeut. Onderzoekt middels boksen & beweging naar blokkades en talenten
Volgens Ilonka kom je steeds dezelfde thema’s tegen in je leven, alleen in een andere verpakking: “Ik heb nog steeds allerlei dingen te bevechten, voel me soms onzeker of denk ‘kan ik het wel?’. Ik heb lang gedacht dat als ik het op mijn manier zou doen, dat de wereld me raar zou vinden, dat ik niet meer om van te houden zou zijn. Maar inmiddels komen mensen juist op mij af omdát ik het op mijn manier doe en andere mensen graag willen leren hoé ik dat dan doe. Als ik nu mijn eigen patronen tegenkom weet ik daar beter mee om te gaan. Vroeger ging ik dan door en bleef ik worstelen. Nu zorg ik beter voor mijn ‘onderhoudsmechanismen’, zoals meditatie, wandelen, ademhalingsoefeningen. Ik vlieg echt nog wel eens uit de bocht, maar ik merk het eerder op en kan dus sneller bijsturen dan vroeger. Soms moet je er even vanaf liggen om door te hebben wat de volgende stap is en als het dan even schuurt is dat ook prima. Want ja, we leven niet in een soort ‘lalaland’.”
Ilonka de Haan
Bestuurder, coach en Art of Living teacher. Gelooft dat iedereen een unieke bijdrage levert. Sprankelt, bouwt en zet hart en ziel in voor een inclusievere samenleving
Foto door: Nieke Martens
“Voor mij is het belangrijk regelmatig stil te staan en in te tunen met mezelf. Ik kan veel geven en daar kan ik mezelf soms een beetje in verliezen. Het is lastig, want ik vind het ook fijn om veel te geven. Maar ik merk dan dat ik in de prioritering minder toe kom aan dingen die ik voor mezelf belangrijk vind. Ik moet dan echt even tijd voor mezelf maken. Het is dan wel heel fijn als iemand je even spiegelt en je helpt je te houden aan de afspraken met jezelf. Het is goed iemand deelgenoot te maken van wat je wilt. Die je helpt je op je eigen spoor te houden van wat je je hebt voorgenomen. Ik doe dat ook steeds meer in mijn werk. Mensen in mijn team geef ik in zo’n rol en dat vinden zij ook tof. Het is goed een externe spiegel te organiseren voor je eigen blinde vlekken.”
Folkert Hilarides
Gedreven en nieuwsgierige manager en trainer. Al decennia lang een toegewijd vechtsporter. Vindt aansluiting bij de mensen om hem heen en stimuleert hen om het beste uit zichzelf te halen. ‘Nothing worth having comes easy’
Anne’s valkuil is dat zij zich overal mee wil bemoeien: “Mijn neiging is altijd naar voren gericht: instappen. Dat weet ik van mezelf en ik moet mezelf soms echt terugfluiten. En ik heb altijd het gevoel dat het nog beter kan, nog impactvoller. Dat komt ook omdat ik familie en vrienden heb die veel impact hebben met wat ze doen. Ik heb een vriendin in Oost-Congo, arts, die in haar eentje een heel ziekenhuis runt. Dat pusht mij altijd vooruit. Dat is mooi, maar daar zit ook een keerzijde aan. Het maakt ook dat ik me snel irriteer aan mensen die een beetje om de hete brij heen draaien, die hun ‘actieve herinnering’ even kwijt zijn en dingen van zich af laten glijden. Of slachtoffer spelen. Daar kan ik heel geïrriteerd van raken. Wat mij daarin helpt is voldoende uitgerust blijven. Dan heb ik het eerder door als ik in deze ‘valkuilen’ stap. Heb ik meer keuze in wat ik er mee wil op dat moment en lukt het me beter op mijn handen te zitten en de dingen in perspectief te zien.”
Anne Veldhof
Voorzitter Raad van Bestuur ActiVite. Bevlogen en betrokken bij de grote maatschappelijke opgaves binnen de zorg, vanuit de organisatie, keten en regio. Gericht op samenwerken, verantwoordelijkheid nemen en oplossen. Met een groot hart voor alle professionals die zich hier dag en nacht voor inzetten
‘Ik ben in een andere sociale klasse terechtgekomen dan waar ik vandaan kom en daar ben ik me altijd van bewust. In mijn eigen onzekerheid komt dit steeds weer om de hoek kijken: “Is er plek voor mij, kan ik het, doe ik het wel goed?”. Ik denk dan altijd dat ik minder slim ben, omdat ik een andere leerroute heb doorlopen. Terwijl ik ook weet dat die andere route super waardevol voor mij was. Dit gevoel gaat altijd weer voorbij. Daar vertrouw ik op. En tegelijkertijd is het irritant dat het me blijft ontregelen. Wat me dan helpt is de uitspraak: “Als je het doet, dan durf je het ook.” Daar haal ik dan steun uit. Op mijn energie en spontaniteit heb ik ook weleens negatieve feedback gehad. Toen heb ik me aangepast, maar nu ik ouder word denk ik: “Wat ik in ieder geval niet wil is een grijze muis en gematigd zijn.” Dus nu neem ik het op de koop toe dat niet altijd iedereen zit te wachten op mijn energie en spontaniteit. Want dit ben ik ook. Ik kan me goed concentreren en taaie dingen afmaken, maar ik ben ook creatief en vind het leuk oneigenlijke oplossingen te vinden. Als ik dat deel niet zou kunnen inzetten, zou ik mijn kleur verliezen.’
Grietsje Visser
Bestuurder en toezichthouder die in het samenspel met anderen bijdraagt aan een weg vooruit voor de ouderenzorg van vandaag én morgen
“Ik zie zelf vaak de dingen in een cycli van zeven terugkomen. Zeven maanden, zeven jaren. Misschien is dat bij iedereen anders. Ik merk dat het leven en thema’s die daarin spelen in fases komen. Als je dan door zo’n fase heen bent en denkt ‘dit is het voor nu’, dan komen er ook weer nieuwe dingen op je pad. Ik noem dat het ‘boemerang-effect’. Ik vind ook dat ik mezelf steeds weer opnieuw moet uitvinden. Tot vermoeiends toe. Dat helpt ook niet altijd. Ik ben bijvoorbeeld continu opnieuw aan het uitvinden wat verbinding is. Met mezelf, met elkaar en met de wereld om ons heen. Voor mij komt dat altijd weer terug op ‘de aarde’.”
Pepijn Duijvestein
Directeur, business innovator & strateeg en regeneratie expert
Volgens Roek is er altijd een thema waar je doorheen te worstelen hebt in het leven: “Zolang je die les nog niet hebt geleerd, kom je dat thema in elke situatie weer tegen. Net zo lang totdat je het echt diep hebt beetgepakt. En dan dient het volgende thema zich wel weer aan. Het leven houdt nooit op met je dingen te leren. Dat is goed en mooi, maar niet altijd fijn. Een thema dat ik echt lastig vind voor mezelf, is mijn neiging te veel hooi op mijn vork te nemen en daar word ik nu nog strenger op afgerekend dan vroeger. Maar er is zo’n grote levenslust vanbinnen, nu zelfs nog sterker dan vroeger, omdat ik me gerealiseerd heb hoe kort het leven kan zijn. Er zijn zoveel dingen die ik wil doen. Terwijl ik diep van binnen weet hoe belangrijk de stilte is en de rust. Ik kan daar wel veel makkelijker naar terug dan vroeger. Maar ik moet blijven oppassen voor die valkuil, om niet steeds weer toch te veel hooi op mijn vork te nemen. Ik heb het ene nog niet afgerond of ik ben alweer met het volgende bezig. En het is fijn om mee bezig te zijn en geeft ook veel voldoening, maar soms denk ik ook ‘Waarom?’”
Roek Lips
Schrijver, film- en theatermaker, spreker. Maakt betekenisvolle korte filmportretten van bijzondere mensen
Bij mij komt altijd het verbinden van tegenstellingen terug als thema. Soms denk ik: ‘het gaat wel goed, lekker rustig en harmonieus allemaal’, maar dan kom je toch weer in conflictsituaties. Dan wil ik er eigenlijk van weg kijken, maar het is ook alsof het bij mij hoort en dan ga ik er toch weer iets mee doen. Een Ubuntu-cirkel of dialoog-bijeenkomst. Dat is met mij verweven. Wie we ook zijn, welke rol we ook hebben, alles gaat voor mij om medemenselijkheid. De meeste mensen willen gewoon vrede en harmonie. Als je dat steeds voor ogen houdt en respect hebt voor elkaar, tilt je dat altijd weer omhoog. En kun je vergevingsgezind en mild zijn. Dat is de kracht. Zorg dat je niet verhardt. Zeker nu de wereld om ons heen op zoveel fronten verhardt. Ga terug naar de mens en hou elkaar vast. Hier worden we het gelukkigst van.
Mathilde Stam
Geboren en getogen in Zuid-Afrika en opgegroeid in de tijd van Mandela en bisschop Tutu. Ze is actief in Dialoog en Ubuntu in zowel Nederland als Zuid-Afrika. Als topbestuurder in Nederland brengt ze de lessen van toen nog dagelijks in de praktijk
Als je gaat vechten op de mat kom je volgens Folkert en Vincent in een tunnelvisie: “Het is net alsof je onder water gaat. Alle geluid verdwijnt. Als je moe wordt val je vaak terug op je oude patronen. Je bent dan vooral in gevecht met jezelf. In topsport (en leiderschap) moet je organiseren dat er altijd iemand is die overzicht houdt, die jou aan het werk ziet. Om vervolgens uit je patroon te kunnen stappen op instructie van je coach. Dat vraagt veel zelfmanagement. Onder druk val je terug op je sterkste wapens, maar dat is heel vaak niet voldoende. Om je daar dan op dat moment bewust van te zijn is moeilijk, want je zit dan in de stress en niet in je reflectieve modus. Maar je kunt dat wel leren, bijvoorbeeld door scenario-training. Als ik zie dat twee mensen comfortabel worden tijdens een training gooi ik ineens het scenario op z’n kop. Zo kun je leren schakelen en flexibeler worden.”
Folkert en Vincent
Trainer, manager en voormalige topsporters
“Voor mij is de sterke rug gegrond zelfvertrouwen en grenzen. De zachte voorkant is kwetsbaar en nieuwsgierig blijven. En het kenmerk van een wild hart is voluit leven. Zonder dat ik het doorhad, verruilde ik ze in een moeilijke periode in mijn leven voor een bewaakte rug, een verdedigde voorkant en een gepantserd hart. En hoewel ik deze materie onderzoek en heel goed weet hoe het werkt, raakte ik langzaam van mezelf en van mijn weten gescheiden. Ik werd hypergericht op het creëren van zoveel mogelijk zekerheid in een wereld waar ik geen controle had. Wat ik deed was het tegenovergestelde van me overgeven aan iets – ik ging de strijd aan. Bewaakte ruggen, verdedigde voorkanten en gepantserde harten zijn verleidelijk. Ze beloven je een gevoel van veiligheid en zekerheid en overtuigen je ervan dat jij, meer dan anderen, uniek sterk bent en in staat om aan te pakken wat voor je ligt. Ik zat vast in een versnelling – een manier van zijn – waar ik niet uit kon komen. Leven binnen mijn vestingmuur stelde me in staat om mijn pijn, mijn eenzaamheid en mijn verdriet te vermijden. Het vroeg bewustzijn en commitment om daar weer uit te komen.”
Brené Brown
Onderzoeker, verhalenverteller, auteur en ‘moed-bouwer’
Note: we hebben Brene niet zelf gesproken. Deze tekst is gebaseerd op haar nieuwsbrief van januari 2024. Wil je haar hele verhaal lezen? Check dan even haar eigen platform of kijk even naar de link bij onze bronnen.